AkaKuro

Obietnic się nie łamie...cz.2

Od pamiętnego spotkania minęło już mniej więcej pół roku. Akashi i Kuroko zostali parą. To trwało już około miesiąca. Miłość to piękna rzecz, nieprawdaż? Kiedy masz kogoś, dla kogo trzeba żyć, jest jakoś prościej. Tak uważacie? Cóż, można powiedzieć, że podobne poglądy miał każdy z ich otoczenia. Akashi również zaliczał się do takich osób. Ale nie Kuroko. Owszem, miał osobę, dla której warto było żyć. Lecz na pewno prościej nie było. A przynajmniej depresja nie pozwalała mu tak myśleć. Kiedy się załamywał, jak zwykle uciekał w jakieś ustronne miejsce. Głębokie nacięcia pozostawiały po sobie sporem, bardzo widoczne blizny. Jego partner nie miał o nich zielonego pojęcia. Bo po co ma go martwić takimi błahostkami? To nic przy tym, co stało się prawie rok temu. Jak można zacząć się domyślać, była to próba samobójcza. Po prostu nie wytrzymał. Wszystko zaczęło wydawać się zbyt trudne i żmudne. A co takie zero jak on, mogło z tym zrobić? To co mówił, nie miało najmniejszego znaczenia. Jego zdanie się nie liczyło, wszelkie starania i ciężka praca jaką włożył w to, aby ocalić matkę okazały się żałosne i naiwne. Tak mu powiedzieli koledzy z klasy. O ile Kuroko mógł nazwać ich "kolegami". Cóż, takie życie. Jedni są silni, a drudzy są ich kompletnym przeciwieństwem. Ach...Jak ten świat jest dokładnie poukładany...
Zbliżała się zima. A co za tym idzie, również urodziny Tetsuyi. O których oczywiście jak co roku, po prostu zapomniał. Już tak dawno ich nie obchodził...
-Tetsuyaaaa! Zaczekaj! -usłyszał nagle, wychodząc za bramę szkoły.
-Akashi-kun...? -obrócił się w stronę partnera -Coś się stało...?
-P-poczekaj, tylko....złapie...oddech...-zatrzymał się i oparł rękoma o kolana. Po krótkiej chwili ponownie się wyprostował i spojrzał w błękitne oczy, uśmiechając się szeroko.
-Więc...? O co chodzi, Akashi-kun...? -spytał chowając połowę twarzy za szalikiem. Było bardzo zimno.
Seijuro położył swoją torbę na ziemi, przyklęknął i zaczął w niej szperać. Po dłuższej chwili kazał zamknąć niebiesko włosemu oczy. Chłopak posłusznie wykonał polecenie. Choć nie wiedział po co to było. Ale nie chciał się kłócić. Poza tym to, że zamknie oczy go nie zabije..."A szkoda...".
-Teraz możesz otworzyć -stwierdził i uśmiechnął się kiedy jego ukochany uchylił powieki.
-C-co to...? -czerwonowłosy trzymał w rękach dość duże pudełko. Na jego bokach było kilka otworów, a na samej górze zawiązana była błękitna kokarda.
-Prezent. Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Tetsuya -przekazał pudełko w ręce niższego.
-P-prezent...? U-urodziny...?  No tak...dziś moje urodziny....
-Zapomniałeś? Ech, cały ty -zaśmiał się - To jak? Chcesz go rozpakować teraz? Czy jak będziemy już u mnie w domu?
-Może..u Ciebie..?
-Okej, niech będzie -podniósł torbę z ziemi i nałożył na ramię - Uło, ile to kilogramów straciło
Ruszyli w drogę. Nie trwało to długo. Dom Akashiego znajdował się ledwo dwie przecznice od Teikou. Bardzo blisko. A na pewno bliżej niż mieszkanie Kuroko. Po drodze spotkali jeszcze parę znajomych osób. Znajomych? Raczej przyjaciół. Kise, entuzjastyczny chłoptaś, a zarazem model. Aomine, ekshibicjonista i zboczeniec. Midorima, chodząca encyklopedia i głos rozsądku. A na koniec, Murasakibara, uzależniony od wszelkiego rodzaju słodyczy zamuł. Każdy z nich należał do drużyny koszykówki w Teikou, tak samo jak i Akashi, oraz Kuroko.Wszyscy po kolei składali przyjacielowi życzenia i wręczali prezenty. Niebieskooki był bardzo zaskoczony tym, że ktokolwiek pamiętał o jego urodzinach. Wzruszyło go to.
Długo jednak z nimi nie zabawili. Wszelkiego rodzaju kolorowe pudełka niósł oczywiście czerwonowłosy. Kuroko nie miał siły. Choć nie były one tak ciężkie jak mu się wydawało. A może to nawet nie była kwestia siły i ciężaru? Przez nowo powstałe rany na ramionach, promieniował ból. Tak, to o to chodziło. Nawet zwykłe noszenie książki było trudne do wykonania....
-No, jesteśmy. Wchodź Tetsuya -powiedział uśmiechając się.
-D-dobrze...-nacisnął klamkę i razem weszli do środka. Zamknął drzwi, odwrócił się i spojrzał przed siebie. Było tu już wiele razy. Ale z każdą kolejną wizytą zdawało mu się, że mieszkanie coraz bardziej pięknieje. W jego oczach, to było jak pałac ze snów. Taki, który zamieszkują anioły. Choć kolorem przeważającym w całym domu, była czerń. Może są tam też jakieś diabełki? Albo wróżki mroku? Tak, wyobraźnia Tetsuyi była naprawdę wybujała. Ale pozwalała mu na chwilkę zapomnieć. Nie było to tak skuteczne jak samo okaleczanie się, ale zawsze coś...
-Chodźmy do mnie, Tetsuya -powiedział i złapał ukochanego za rękę.
-O-okej...-opowiedział lekko kiwając głową.
Pokój Akashiego był bardzo ładnie urządzony. Kuroko uwielbiał w nim przebywać. Było tam tak przyjaźnie, tak spokojnie...Takie miejsce, o którym zawsze marzył...
-To jak? Który rozpakujesz najpierw?
-Może ten największy zostawię na koniec...?
-No wiesz ty co! Przecież ten największy to ode mnie! -zrobił minę zbitego psa.
-Wiem...Dlatego będzie na końcu...Najlepsze zawsze zostawia się na koniec...
-W sumie...masz rację. Hahaha, okej -na jego twarzy zagościł szeroki uśmiech.
Usiadł na łóżku obok kolorowych pudełek. Pierwszym, który rozpakował, był prezent od Kise. Był to pluszowy miś. Kasztanowy pluszowy miś. Od Midorimy dostał szczęśliwe przedmioty na kilka dni do przodu. Od Murasakibary duuuuuużą ilość słodyczy. Natomiast od Aomine...kajdanki z różowym futerkiem.
Nie bardzo wiedział do czego, ale kiedy jego ukochany je zobaczył, stwierdził, że się kiedyś na pewno przydadzą. Cóż, skoro tak mówi, to pewnie tak jest. Nadszedł czas na największy prezent....
Wziął wdech, odwiązał kokardę, ściągnął przykrycie z pudełka i zajrzał do środka. W jego oczach błysnęło coś na kształt iskierek.
-P-piesek...! Jaki słodki...-wyjął zwierzaczka i wziął go na ręce -Akashi-kun...tak bardzo ci dziękuję..!
-Hahaha, skąd ja wiedziałem, że Ci się spodoba? Trzeba go jakoś nazwać.
-Nazwać...-zamyślił się na chwilę -Ach, Nigou. Podoba ci się piesku? Nigou -w odpowiedzi usłyszał entuzjastyczne szczeknięcie i machanie ogonkiem.
-Ładnie. Bardzo ładnie -pokiwał głową uśmiechając się.
Dużo czasu spędzili razem. Lecz kiedyś musieli się rozstać. Trzeba było wracać do domu. Inaczej ojciec znowu dałby mu popalić. W sumie już dawno nie urządził żadnej awantury. Za każdym razem Kuroko zastaje go śpiącego na kanapie, przed telewizorem. To nawet lepiej dla niego. Przynajmniej tyle dobrego.
Akashi zaproponował Tetsuyi, że odprowadzi go do jego mieszkania. Udali się więc gdzie trzeba. Kiedy dotarli na miejsce, niebieskooki westchnął cicho i spojrzał na towarzysza.
-Nie chcesz tam wracać prawda?
-Tak....
-Więc może dzisiaj prześpisz się u mnie?
-N-naprawdę mógłbym...? Ale...nie...nie chcę robić ci problemu....-spuścił głowę w dół.
-Oczywiście, że możesz. I nie sprawiasz mi żadnych problemów. Nawet tak nie myśl -uniósł głowę za podbródek i delikatnie musnął ustami wargi ukochanego.
-N-no to...p-pójdę po moje rzeczy, o-okej..? -na jego twarzy pojawił się lekki rumieniec.
-Heh, oki. Poczekać tu? Czy pójść z Tobą?
-P-poczekaj, pójdę sam -stwierdził i ruszył w stronę drzwi. Otworzył je i po cichu wszedł na górę, do swojego pokoju. Spakował najpotrzebniejsze mu rzeczy i zszedł na dół. Nagle poczuł szarpnięcie za ramię.
Ktoś popchnął go na ścianę i zacisnął rękę na szyi. Powietrze z czasem przestało docierać do jego płuc. Dusił się. Z trudem zacisnął dłonie na ręce zaciśniętej na szyi i uniósł delikatnie głowę w górę. Spojrzał na napastnika. Był to nikt inny, jak jego ojciec.
-...p-puść...p-proszę....
-Gdzie się wybierasz he?! Co ty sobie wyobrażasz?! Ty cholerny szczylu! -zacisnął dłoń jeszcze bardziej.
Powietrze przestało docierać do płuc. Powieki stawały się coraz cięższe...Tak bardzo chciał, aby to się już skończyło. Uczucie senności ogarniało go coraz bardziej. I już chciał się poddać, kiedy uścisk na szyi zniknął. Upadł na ziemię. Próby złapania powietrza zakończyły się porażką. Oddech był płytki i nierówny.
-Tetsuya! Tetsuya słyszysz mnie?! -przytulił do siebie drobne ciało niebieskookiego -Oddychaj! Spokojnie. Dasz radę, oddychaj!
-A-Akashi-kun....-zerknął na znaną mu postać i ponownie zamknął powieki. Tym razem tracąc przytomność. To było dla niego za wiele.....

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Aiko załamana, ale to sprzyja pisaniu czegoś takiego jak to *pokazuje na tekst*
Ech, mam nadzieję że ktoś to przeczyta i że komuś ewentualnie się to spodoba ^^" Zapraszam do komentowania ^^

~~Aiko